Jak wspierać osobę w kryzysie

Katherine May w swojej książce „Zimowanie” dzieli się z czytelnikiem doświadczeniem depresji — choroby, która dopadła ją niespodziewanie. Autorka z niezwykłą wrażliwością wprowadza nas w swój świat, w swoje zimowanie. Ten książkowy krajobraz depresji nie zawsze jednak tak malowniczo pojawia się w życiu człowieka.

Gdyby nadać depresji ludzkie cechy, można by napisać, że jest podstępną, wręcz cierpliwą chorobą, której na pierwszy rzut oka możemy nie rozpoznać. Doskonale się maskuje. Przychodzi pod postacią rozdrażnienia, roztargnienia, czasami smutku. Z czasem mogą pojawić się kłopoty ze snem i potrzeba odizolowania się od innych. Wiele chorujących osób zaczyna doświadczać znużenia, zmęczenia czy braku energii, a dotychczasowe przyjemności przestają cieszyć.

Depresja jest chorobą

Przede wszystkim depresja jest chorobą, a każdą chorobę należy leczyć. Nie jest przelotnym obniżeniem nastroju i może nie ustąpić samoistnie. Wraz z rozwojem prowadzi do izolacji społecznej, wycofania się z relacji z bliskimi, rezygnacji z aktywności zawodowej. Nieleczona depresja może być też chorobą śmiertelną.

Jak wspierać?

Objawy choroby, jak i efekty leczenia, nie są zależne od osoby chorującej, dlatego „dobre rady” w stylu „nie przesadzaj, weź się w garść” są niewskazane i mogą jedynie zaszkodzić. Na pewno nie zaszkodzą słowa wsparcia lub po prostu towarzyszenie osobie w jej przeżyciach — czasami wystarczy po prostu być blisko.

Czasami niezbędne jest wprowadzenie farmakoterapii. Dlatego warto zachęcić osobę chorującą do wizyty u lekarza psychiatry, który zaproponuje najlepsze leczenie farmakologiczne — często idące w parze z psychoterapią.